Geen wetenschappelijk bewijs voor verbieden evenementen

Volgens de onderzoekers is er in de wetenschappelijke literatuur een brede consensus dat het coronavirus vooral verspreid wordt door direct contact met de grotere druppeltjes speekselvocht die door al besmette mensen ‘recht naar voren’ wordt uitgestoten en mogelijk ook via kleine druppeltjes (aerosolen) die gedurende enige tijd in de lucht kunnen blijven hangen. Bij activiteiten zoals zingen, lachen en harder praten worden meer grote en kleinere druppeltjes en daardoor meer coronavirus- deeltjes uitgestoten. De bestudeerde literatuur laat zien dat het overgrote deel van de besmettingen plaatsvindt in binnenruimten. Buiten is volgens de literatuur de kans om met corona besmet te worden zeer klein. Slechts een enkele mogelijke casus van buitenbesmetting is aangetoond. 

De onderzoekers hebben geen enkele case kunnen vinden waar besmetting bij buitenevenementen is aangetoond. De kans om bij een binnenevenement besmet te worden met het coronavirus is afhankelijk van een aantal factoren waaronder het aantal besmettelijke aanwezigen en deduur van de bijeenkomst maar is zonder aanvullende maatregelen reëel. Tot slot kunnen bezoekers van evenementen ook besmet raken tijdens de reis van en aar het evenement. Gelet op het minimale aantal besmettingen dat heeft plaatsgevonden in het OV, achten de onderzoekers die kans beperkt maar adviseren wel meer onderzoek. 

De onderzoekers hebben ook de mortaliteit onderzocht bij het bezoek aan een evenement. De kans om als gezonde bezoeker onder de 65 van een willekeurig evenement te overlijden aan corona uitgaande van een 100% besmettingskans is ongeveer een op de tienduizend en daarmee vergelijkbaar met iemand die het vrijwilliger risico van motorrijden neemt. Als maatregelen de besmettingskans minder dan 10% kunnen laten zijn is het individueel risico kleiner dan de gebruikelijke Nederlandse norm van één op de honderdduizend. Het risico bij evenementenbezoek zou daarmee volgens het gangbare Nederlandse risicobeleid acceptabel klein genoeg zijn.

Opvallend is verder dat de onderzoekers geen wetenschappelijk bewijs hebben kunnen vinden voor de Nederlandse 1,5 meter maatregel, 1 meter is in veel gevallen al voldoende. De literatuur is eenduidig dat mondmaskers geen significante bescherming bieden voor de drager, maar wel helpen om een besmet persoon minder virusdeeltjes te laten uitstoten. De literatuur laat zien dat voldoende goede ventilatie in binnenruimten besmetting via de aerosolroute kan voorkomen. Uit de wetenschappelijke literatuur blijkt dat (gesimuleerd)zonlicht/UV-straling coronavirusdeeltjes binnen minuten onschadelijk kunnen maken. 

Voor binnenevenementen zal ventilatie helpen om het risico te beperken, al dan niet in combinatie met toepassingen die werken op basis van UV-straling. Voor buitenevenementen is de kans op besmetting al voldoende klein en zien de onderzoekers in de literatuur geen harde aanwijzingen dat bepaalde maatregelen aantoonbaar effectief zouden zijn om transmissie van virus nog verder te beperken.

Buitenevenementen niet leiden tot een onaanvaardbaar risico voor bezoekers of hun contacten. Simpelweg omdat buiten niet of nauwelijks besmettingen plaatsvinden.

Voor binnenevenementen is er een reële kans op besmetting, maar het risico bij een eventuele besmetting is beneden de gebruikelijke norm van een op de honderdduizend per jaar voor overlijden voor gezonde mensen onder de 65 jaar als het besmettingsrisico minder dan 10% is. De onderzoekers constateren fijntjes dat het relatieve besmettingsrisico (ten opzichte van het aantal bezoekers) in een grote en goed geventileerde evenementlocatie kleiner is dan in de horeca. Daarmee is er een niet inhoudelijk te verklaren verschil in beleid tussen de horeca waar (terecht) een zeker besmettingsrisico wordt geaccepteerd en binnenevenementen.

Naast het individuele risico voor de bezoeker van binnenevenementen geldt natuurlijk ook dat de bezoeker van het evenement anderen kan besmetten waarmee de besmette bezoeker in contact komt. Ook hier is echter geen principieel verschil met veel andere wel toegestane activiteiten. Theoretisch kan dit risico bijvoorbeeld worden beperkt door bezoekers van evenementen aan te spreken op hun verantwoordelijk en hen te vragen om na een bezoek van een evenement het sociale contact met andere (kwetsbare) mensen voor 2 weken te beperken. Onderzoek naar dit type maatregelen is nog niet gepubliceerd.