Westfries Museum opent rijk ingerichte kunstkammer

Het exacte aantal is niet bekend, maar experts schatten dat er in de zeventiende eeuw zo’n zes miljoen schilderijen zijn gemaakt. Door de toegenomen welvaart steeg de vraag enorm. Ze hadden niet allemaal van de kwaliteit van een Rembrandt en er was voor iedere portemonnee wat wils. Het gunstige klimaat stimuleerde de kunstenaars tot een grote productie en een voortdurende vernieuwing in stijl en thema’s.

In de 17e eeuw werd het onder de rijke kooplieden populair om grote schilderijenverzamelingen aan te leggen. Alleen Amsterdam telde rond 1650 al meer dan 100 privécollecties. Eén van de bekendste was het kunst- en schilderijenkabinet van Jan Six, met daarin het beroemde portret dat Rembrandt in 1654 van de dichter en kunstmecenas maakte. Om deze verzamelingen te kunnen tonen, werden speciale ‘kunstkammers’ ingericht die helemaal vol hingen met meesterwerken; portretten, stadsgezichten, jachttaferelen, zeegezichten, Bijbelse voorstellingen, interieurs en landschappen: alles kriskras door elkaar, vanaf het plafond tot aan de plinten.

Het Westfries Museum heeft ook een zeer rijke en gevarieerde collectie schilderijen uit de 17e eeuw, gemaakt door schilders die in West-Friesland hun brood verdienden. Bij gebrek aan muurruimte kon het museum tot voor kort maar een deel van deze collectie aan het publiek tonen. Met de inrichting van een eigen ‘kunstkammer’ is dat probleem op een passende manier opgelost. In het nieuwe kabinet zijn onder andere vier van de gestolen schilderijen te bewonderen die na de eerdere kunstroof in 2016 uit Oekraïne terugkeerden naar het museum, waaronder ‘Vrouw Wereld’ van de Hoornse schilder Jacob Waben.

De realisatie van het schilderijenkabinet, vanaf nu onderdeel van de vaste presentatie van het museum, is financieel mogelijk gemaakt door een bijdrage van de Vrienden van het Westfries Museum, de Vereniging Rembrandt en de Turing Foundation. De bijdrage van dat laatste twee organisaties is onderdeel van het landelijke project ‘De kracht van de vaste collectie’, waarmee zij de Nederlandse musea niet alleen een hart onder de riem willen steken in deze moeilijke corona-tijd, maar hen ook willen stimuleren de kracht en de schoonheid van de eigen collectie nog beter over het voetlicht te brengen.