Captains of Industry: Milo Smits
Inntel Hotels
R&T gaat in gesprek met captains of industry in de vrijetijdssector. In de zeventiende aflevering een gesprek met Milo Smits (51), operationeel directeur van Inntel Hotels. Hij geeft leiding volgens het OER-principe: Open, Eerlijk en Respectvol.
Inhoud van dit artikel
Tekst: Peter Bekkering - Foto’s: Inntel Hotels
Milo Smits is de vijfde generatie van zijn familie die in de hotelwereld actief is. "Mijn voorouders hadden in Vlissingen meerdere hotels en ook een theater. Mijn vader was de eerste die dacht: er is meer dan Vlissingen. Hij is samen met mijn moeder naar de VS gegaan. Daar is hij begonnen bij Holiday Inn. Eerst in New York, waar mijn zus is geboren, en vervolgens in Hannover in Duitsland, waar ik tweeëneenhalf jaar later geboren ben. Daarna volgden Stuttgart, Brussel en Maidenhead in het Verenigd Koninkrijk.” Omdat zijn ouders het belangrijk vonden dat hun kinderen in één land naar een middelbare school gingen, keerden ze terug naar Nederland.
Vrije keuze
Zijn vader voedde zijn kinderen niet op om hotelier te worden. "Hij liet ons vrij in onze keuze en gaf aan dat we moesten doen wat we wilden.” Milo besloot daarom eerst zijn droom na te jagen om F16-piloot te worden. "Ik wilde geen vliegende buschauffeur worden.” Hij doorliep een jaar lang allerlei selecties en combineerde dat met de HTS. Uiteindelijk kwam hij echter niet door de strenge selectie. Hij besloot daarop de Hotelschool Amsterdam te doen en haalde ook het European Hotel Diploma.
Kees Teer is in mijn carrière een grote mentor geweest
In die periode liep hij ook bij drie hotels stage, hotels in Winterberg en Keulen en hotel Jan Tabak in Bussum. "Het hielp om te ontdekken wat me wel en niet lag. Zo ben ik niet gemaakt voor administratie omdat ik daar mijn energie niet kwijt kan. Tegelijkertijd ben ik wel blij dat ik het gedaan heb, zie ik het belang ervan en heb ik er veel over geleerd.”
De wereld is groter dan Vlissingen en doe wat je wilt waren niet de enige waarden die Milo van huis uit meekreeg. "Andere waarden zijn familie eerst, discipline en laat iedereen in zijn waarde. Iedereen heeft een rol en een functie. Bij het opzetten van hotels doe ik ook altijd aan typecasting: in het team heb ik een leider, maar ook een mama, een grote broer, een klein zusje etc. nodig. Door al die types te casten creëer je in het team een harmonie, waarbij ze elkaar kunnen ondersteunen en met elkaar kunnen communiceren.”




MIT in Baltimore
In 2000 kreeg Milo de kans het Marriott MIT (manager in training) programma te doorlopen bij Renaissance Hotels in Baltimore in de VS. "Ik had er een geweldig anderhalf jaar en ontmoette er ook mijn uit Duitsland afkomstige – maar in Engeland geboren – vrouw, die eveneens het MIT-programma volgde.” Aan de periode kwam in het najaar van 2001 een abrupt einde door ‘Nine Eleven’. "Door de aanslagen was de markt ingestort en Marriott had besloten om afscheid te nemen van een kwart van de medewerkers. Daarbij moesten de mensen met een tijdelijk visum als eerste vertrekken. Hoewel ik net daarvoor een contract had getekend voor meerdere jaren, begreep ik het wel. Ik vond het wel jammer natuurlijk. Een bijzondere bijkomstigheid is overigens dat mijn vrouw en ik enkele dagen voor de aanslagen nog in New York naar de US Open waren geweest.”
In Baltimore lag de focus op food and beverage. "Je hebt het over een groter hotel dan we in Nederland kennen: 680 kamers, banqueting voor 4000 man, een shopping mall van vijf etages. In die periode doorliep ik alle afdelingen, deed ik sit-down dinners voor 1500 man, had ik te maken met een restaurant dat tegen een Michelin-ster aan zat. Het hotel had ook een chique cigar bar, dat kon destijds nog.” In die periode deed Milo ook zijn eerste ervaringen op met leiding geven: "Ik werkte onder het afdelingshoofd en was als assistant verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de afdeling.”




Terug in Nederland ging Milo in 2003 werken bij het Dorint-hotel in Schiphol-Oost, een voor Nederland groot hotel met ruim 440 kamers en een banqueting ruimte voor 2000 mensen. "Ik deed dat samen met Kees Teer, die in mijn carrière een grote mentor is geweest. Mijn eerste taak was banqueting manager bij de pre-opening. In die periode heb ik onder invloed van Kees Teer mijn manier van denken over teams geleerd. Zo hadden we geen afdelingsmanagers, maar trainer-coaches. Ik was trainer-coach van banqueting.”
Open, Eerlijk en Respectvol
De belangrijkste les die Milo van Kees Teer leerde was het OER-principe: open, eerlijk en respectvol. "In teams in hotels of vakantieparken wordt altijd veel geroddeld. Wij hebben met OER aangegeven dat we geen respectloos gedrag dulden, waarbij achter iemands rug om wordt gepraat. Als ik met jou een probleem heb, ga ik open en eerlijk met jou een gesprek aan waarbij ik met respect – zonder stemverheffing of krachttermen – aangeef wat ik niet leuk vind. Daarbij kan de uitkomst ook ‘agree to disagree’ zijn. In OER komen voor mij de waarden van Kees Teer samen met de waarden van thuis: laat iedereen in zijn waarde.” Eerlijk betekent ook eerlijk zijn tegenover jezelf, zegt Milo: "Dat houdt in: als iets niet meer bij je past, ga je door en op zoek naar iets anders.” Milo bleef negen jaar bij Dorint: 2003-2012. In die periode groeide hij door naar assistant F&B manager en F&B manager. "In die laatste functie zat ik als eindverantwoordelijke voor F&B in het MT.” Omdat hij ook ervaring op wilde doen met kamers, was hij ook nog een jaar front of house manager.
"Omdat jij je team opleidt, zijn ze zo goed als wat jij ze meegeeft”
Door ontwikkelingen binnen Dorint vond Milo in 2012 het tijd om op zoek te gaan naar een nieuw uitdaging. "Ik kreeg een aanbod om bij Swissôtel Berlin te gaan werken als adjunct general manager, in charge of F&B.” Hij werkte er elf maanden, maar de stad bleek geen match: "Ik vond dat ik ook eerlijk tegen mezelf moest zijn. Ik ontdekte namelijk dat Berlijn niet mijn stad was en is. Ik ga er graag naartoe maar niet om te wonen. Je ziet in Berlijn veel van het verleden dat nog altijd door de hele stad heen gaat. Dat geeft me een bedompt gevoel dat niet prettig voelt en waardoor ik er niet gelukkig kan worden. Dat is totaal anders in München, waar ik ook twee hotels heb opgezet. Daar word ik wel heel gelukkig. Het voelt echt als ‘mijn stad’. Het is rustig, het is veilig en schoon, er heerst discipline en men wil er altijd iets moois hebben. In Berlijn is niets afgemaakt, in München is het afgemaakt en nog eens verbeterd. Het zijn kortom echt twee tegenpolen. Men zegt in Duitsland niet voor niets: man liebt München und hasst Berlin oder andersrum.”


Omdat hij zelf de stekker eruit had getrokken, moest Milo op zoek naar een baan. "Mijn vrouw werkte bij Nike, dat het hoofdkantoor in Hilversum had. De catering liep daar niet goed en Nike wilde iemand om dat goed op poten te zetten. Ik vond bedrijfscatering niet bij me passen, maar heb het wel op projectbasis gedaan. Ik begreep namelijk hoe Hutten, de Nederlandse cateraar van het internationale Nike, dacht.” Het project zelf sprak Milo wel aan: "Het was mooi: 3000 mensen, 58 banquetingzalen, een Starbuckscafé en een à la carte restaurant.”
Corendon
Na een half jaar kwam Kees Teer opnieuw op de lijn. "Corendon wilde hotels en resorts opzetten en Kees Teer stelde daarvoor een team samen, waarvoor hij ook mij op het oog had. Ik heb ingestemd, maar wilde wel eerst het project afmaken.” Milo startte in mei 2014. Bij Corendon begon hij met een bijzonder project: "Een hotel in Amsterdam-West, waarbij we een cockpit van een vliegtuig inclusief vliegsimulator in het gebouw hebben geplaatst. Tijdens de bouw hebben we ook The College Hotel in Amsterdam Oud-Zuid overgenomen. Daar kon ik een andere les toepassen, die ik van Kees Teer heb geleerd: het zelf bouwen van een team. Omdat jij ze opleidt, zijn ze zo goed als wat jij ze meegeeft. Kees Teer en ik hadden vaak commentaar op de bestaande hotelscholen: die leerden hun studenten wel functionele dingen, maar geen essentiële zaken zoals discipline en de juiste houding tegenover gasten.” Een derde project in die periode was een hotel bij Schiphol in het voormalig Sony-gebouw.
Kort nadat de overname van het Sony-gebouw was afgerond, werd Milo benaderd door een recruiter, die iemand zocht om properties te openen voor een Engels bedrijf voor serviced apartements. "Wat me daarin aansprak was dat ik het leuk vind om dingen op te zetten en om teams neer te zetten, die daarna succesvol zijn.” Milo ging in juni 2017 aan de slag. "Het eerste project dat opende was het Wittenberg aan de Nieuwe Keizersgracht in Amsterdam. Het ging om een monumentaal pand van 250 jaar oud met onder meer een kerk erin. Het pand is helemaal gestript en opnieuw opgebouwd. Bovendien heb ik er een team neergezet en een oud-protegé neergezet als general manager.” In de jaren erna volgden locaties in Dublin, Stockholm, München, Berlijn, Lissabon, Manchester en Londen. "Het betekende een heel ander bestaan. Ik ging maandagochtend het vliegtuig in en kwam vrijdagavond thuis. Ik vloog zoveel dat ik binnen één jaar al Gold Member werd bij KLM.”
Gemengde gevoelens
Milo kijkt met gemengde gevoelens terug op die periode: "Ik vind het het leukste wat ik heb gedaan maar ook het meest eenzame. Dat kwam mede door corona. Ik zat aan de goede kant van het water ten opzichte van het Engels moederbedrijf edyn, en alle bouwprojecten gingen gewoon door. Ik kreeg daarom een briefje dat ik wel mocht reizen. Daardoor heb ik geen lockdown gekend. Ik heb soms letterlijk alleen in vliegtuigen gezeten en was alleen in hotels met bestellingen die voor je deur werden neergezet. Even uit eten met relaties zat er niet in.” Toch was corona niet de enige reden voor de eenzaamheid. "Het gold ook voor de periode ervoor en erna. Je bent altijd alleen onderweg en ter plaatse ben je bezig met je relaties, maar nooit met familie of vrienden. Het leukste was de periode van een maand voor de opening tot twee weken na de opening. Je werkt dan heel hecht met een team, dat bijna als familie voelt, naar een moment toe.”
Milo was in die periode net verhuist met zijn gezin – vrouw en twee kinderen – naar een nieuwbouwwijk in Blaricum. Hij begon zich te realiseren dat hij wel dingen miste. "De druppel was het moment dat we zondag terugkwamen van
herfstvakantie naar Griekenland, vlak na een opening. Ik moest maandagochtend het vliegtuig nemen naar München om daarna met de auto door te rijden naar Innsbruck, waar we een nieuw project wilden starten. Op het moment dat ik aankwam in Innsbruck belde mijn vrouw dat het slecht ging met haar moeder. Ik ben toen meteen teruggegaan. In het vliegtuig realiseerde ik me: nu is het genoeg. De balans tussen werk en privé was er niet meer. Mijn vrouw kon bovendien niet weg naar haar moeder in Duitsland omdat ze moest wachten totdat ik terug was in verband met de kinderen, die destijds zes en negen jaar oud waren.”
Vakantieparken
Omdat Milo opnieuw zelf besloot te vertrekken, moest hij weer op zoek naar een nieuwe baan. Via een contact uit zijn netwerk kon hij aan de slag bij Roompot, die bezig was met een transformatie van de vakantieparken. "Ik wilde niet structureel aan de slag in die branche, want het is niet mijn wereld. Ik stond echter wel open voor een tijdelijke baan op projectbasis. Ik heb toen eerst de Katjeskelder in Oosterhout aangepakt en ben later nog regiomanager geweest voor twaalf andere parken.”
In april 2023 keerde Milo terug naar de hotellerie. Hij ging aan de slag als general manager bij het WestCord Fashion Hotel in Amsterdam. Er bleek echter wederzijds geen match te zijn. Nadat er een opvolger was gevonden, werd daarom in goed overleg besloten in maart 2024 uit elkaar te gaan.” Voordat Milo naar een volgende baan kon gaan zoeken, trok zijn vrouw aan de bel: "Ze zei: ik ken je alleen nog maar werkend, ik zou het fijn vinden als je een paar maanden helemaal niets doet. De drie maanden sabbatical bevielen prima, al kon Milo niet helemaal stilzitten: "Ik was bezig om de financiële problemen van de Huizer Hockey Club, waar ik zelf ook hockey, aan te pakken. Dankzij de sabbatical kon ik goed gas geven.”
"Ik herkende de passie en de liefde voor het familieproduct bij Karin Geurts”
Klik
In juli 2024 werd Milo benaderd of hij voor Inntel interim-directeur wilde worden van het Landmark Hotel aan de VOC-kade in Amsterdam. Ditmaal was er wel een klik, met name met Karin Geurts, de algemeen directeur van Inntel Hotels. "Ik herkende de passie en de liefde voor het familieproduct bij Karin Geurts, die Inntel Hotels ooit heeft overgenomen van haar vader.” Milo startte in augustus 2024. "Het was aanvankelijk voor een paar maanden, maar gaandeweg werd ik steeds enthousiaster. Op een gegeven moment liet Karin Geurts weten dat ze een stapje terug wilde zetten en een operationeel directeur zocht. We werden het eens en sinds december 2024 ben ik operationeel directeur van de vijf Inntel Hotels in Nederland: Amsterdam Centre, Amsterdam Landmark, Amsterdam Zaandam, Den Haag Marina Beach en Utrecht Centre.”
Als hem gevraagd wordt of hij het internationale niet mist in zijn huidige functie antwoordt hij kort en krachtig in Nederduits: "Jein. Aan de ene kant mis ik het wel, aan de andere kant reis ik veel en kom ik vanwege de familie van mijn vrouw nog veel in Duitsland. Ook kom in nog vaak in België, omdat mijn ouders terug zijn gegaan naar het zuidelijkste plaatsje in Zeeland.” Zijn antwoord is tekenend voor zijn meertaligheid: "Mijn vrouw en ik spreken thuis Engels tegen elkaar, omdat we elkaar in de VS hebben leren kennen. Met de Duitse familie spreken we Duits en met de Nederlandse familie Nederlands. Mijn vrouw spreekt verder Duits met de kinderen en ik Nederlands.”
Overeenkomsten
Inntel Hotels hebben een aantal overeenkomsten, aldus Milo: "Ze staan altijd op een A-locatie. Een tweede kenmerk is dat ze allemaal modern zijn maar met een eigen twist. Karin werkt graag met concepten en doet een eerste aanzet, de interieurarchitect waarmee nauw wordt samengewerkt werkt dit creatief uit. Je kan het concept terugvinden op behang, gordijnen. Er wordt naderhand passende inrichting bij gezocht. In Amsterdam Centre is het concept een eigen kijk op Amsterdam, in Amsterdam Landmark is het het industriële, een verwijzing naar het voormalige Werkspoor. In Marina Beach strand en haven, in Utrecht Centre is ‘connections’ – aan het spoor, fiets en waterwegen – leidend voor de kunst en cultuur kenmerken in het hotel, en in Amsterdam Zaandam de Zaanse huisjes. Verder onderscheidt de hotelgroep zich door het aanbod van wellness in de hotels. Diverse kamers hebben een spa bad in de kamer, soms zelfs met sauna. Alle hotels hebben een zwembad met wellness, Marina Beach heeft zelfs een zwembad buiten. Ondanks die leuke twist vind je in alle hotels hetzelfde aanbod aan type hotelkamers, service, zalen en restaurant. Enige uitzondering is Amsterdam Centre dat geen zwembad of restaurant heeft.” Milo vindt het belangrijk dat alle hotels een sfeer uitdragen, waarbij gasten zich welkom voelen. "We zijn een familiair bedrijf en willen familiair met de medewerkers omgaan. Als je dat doet, straalt dat ook uit naar de gasten.”
De doelgroep voor de Inntel-hotels is locatieafhankelijk, aldus Milo: "Bij Marina Beach komen de toeristen voor het strand en verblijven ze meerdere dagen. De Duitse doelgroep blijft soms zelfs een of twee weken. In Amsterdam Centre krijgen we veel stelletjes die komen voor een romantisch of toeristisch uitje naar Amsterdam. In Utrecht Centre hebben we veel zakelijke gasten en veel minder toeristen. Op die locatie zijn er dan ook meer banqueting- en vergaderruimtes.”
Succes en wakker liggen
Milo omschrijft wat voor hem succes betekent: "Het neerzetten van teams op locaties, die teams vervolgens loslaten en merken dat het na een jaar nog altijd een hecht en succesvol team is. Dat is me meerdere keren gelukt en daar krijg ik een kick van. Soms ontmoet ik jaren later mensen die nog altijd met weemoed terugkijken op de periode dat we samen toewerkten naar een opening. Het is ook gaaf als ze aangeven dat ze destijds veel van me hebben geleerd, de ervaring die ik met Kees Teer heb.”
Hij ligt er wakker van als hij noodgedwongen om financiële redenen mensen moet ontslaan, die wel goed functioneren. Bijvoorbeeld bij de economische crisis van 2008. "Je moet dan beslissingen nemen die invloed hebben op iemand zijn leven. Ik neem de beslissing wel, omdat ik weet dat het niet anders kan, maar ik houd er een rotgevoel aan over.”
Veranderingen
Een van de grootste veranderingen die Milo ziet in de hotellerie de afgelopen decennia is de opkomst van de technologie. "Technologie verandert alles. Niet zozeer direct in het hotel als wel in de mindset van mensen en bij de gasten die je ontvangt. Alles gaat online, waardoor er een grotere afstand komt tussen de medewerkers en de gasten in je hotel. Er is niet meer een voortraject, als medewerker kun je pas je passie uitstralen als de gasten je hotel binnenkomen.” Een andere verandering, aldus Milo, is de hardheid van gasten naar het hotelteam toe. "Dat is niet prettig. De medewerker die achter de receptie staat, doet dat omdat hij zijn werk leuk vindt en het de gast naar zijn zin wil maken. Ik begrijp niet waarom sommige gasten zo te keer gaan tegen zo’n medewerker, die hen niets heeft misdaan.
Milo ziet ook positieve veranderingen: "Er is een trend dat mensen hotels steeds meer gebruiken voor hun normale uitstapjes. Het wordt gemakkelijker, naar een hotel gaan is niet meer een ‘groot ding’ zoals vroeger.” De technologie heeft ook een positieve kant: "Het zorgt ervoor dat medewerkers veel taken niet meer hoeven te doen. Daardoor kunnen ze zich concentreren op de gasten. Ik ben daarom een groot voorstander van self check-in balies. Wel vind ik dat je ervoor moet zorgen dat er eveneens een medewerker aanwezig is. Als het druk is, gaan mensen vanzelf naar een self check-in balie. Als het rustig is, gaan ze naar de balie. Door beiden aan te bieden voorzie je in de behoefte van iedereen.”
Personeelstekort
Milo geeft toe dat hij niet eens aan self check-in balies had gedacht als er voldoende goed personeel beschikbaar was geweest. "Het is een probleem waar elke branche mee worstelt. Ik merkte het al zo’n tien jaar geleden. Corona is daarbij niet de schuld, want het proces was al langer aan de gang. Corona is wel een versneller: het liet zien dat je ook thuis kon werken en dat je op andere manieren kon werken zonder in de avond of in weekenden te werken. Tegelijkertijd vergeten de mensen de mooie kanten van onregelmatige werktijden: bijvoorbeeld dat je niet altijd in de file staat. Daarnaast heb je vrije tijd wanneer anderen aan het werk zijn waardoor je veel meer rust hebt. Het vreemde is ook dat ondanks alle goed bekeken kookprogramma’s op tv, de passie voor horeca minder is geworden.”
Milo ziet grote overeenkomsten tussen het werken in de horeca en in de zorg: "Beide sectoren trekken mensen aan die ervan houden om met mensen te werken en in beide sectoren wil je dat mensen gelukkiger vertrekken dan toen ze binnenkwamen.”
"Mijn advies is: wees gelukkig voor de ander!”
Toekomstplannen
Momenteel kijkt Inntel hoe de vijf hotels een upgrade kunnen krijgen. "Daarbij kijken we voornamelijk hoe we kunnen vergroenen en verduurzamen en hoe we mee kunnen gaan met de nieuwe wensen van de gasten. Zo komen er meer wellness-kamers. Een tweede doel is om te stabiliseren in onze teams. De medewerkersroulatie in de hotellerie erg hoog. Om daar efficiënt op in te spelen kijken we momenteel naar nieuwe property management systems. In die systemen regelen we alles wat te maken heeft met het beheren van reserveringen en de kamerstatus. Het probleem met de huidige systemen is dat ze erg complex zijn. Daarom willen we naar een eenvoudiger systeem waarbij het gemakkelijker is om nieuwe mensen in te werken: niet twee weken maar een dag.”
Milo licht toe waarom Inntel zich inzet voor vergroenen en verduurzamen. "Aan de ene kant beseffen we dat het niet goed gaat met de wereld en moeten we ons steentje eraan bijdragen omdat we de wereld doorgeven aan onze kinderen. Aan de andere kant nemen we bepaalde beslissingen ook omdat het vanuit de markt wordt verwacht. Zo rijden we met elektrische voertuigen en willen we naar warmtekoudeopslag-systemen en warmte terugwin-systemen in alle hotels. Ook plaatsen we zonnepanelen en isoleren we de ramen optimaal.”
BTW-verhoging
Inntel anticipeert momenteel op de komende BTW-verhoging van 9 naar 21% per 1 januari 2026. "Het is aangenomen en dus vastgelegd helaas. Daarom hebben we het al doorgevoerd. We vinden het zeer spijtig dat de overheid dit doet. We verwachten niet dat we de prijs met 11% kunnen verhogen, dus zelf zullen we ook moeten inleveren. Het zal leiden tot een heftige concurrentiestrijd. Het doel mis ik, niemand wordt er beter van, ook de overheid niet, zo hebben onderzoeken uitgewezen.”
Drive
Milo legt uit waarom hij ervan houdt in hotels te werken. "Dat is altijd een passie van me geweest. Ik word er blij en gelukkig van. Ik hou ervan om met mensen om te gaan en had daarnaast van jongs af aan een passie voor eten en drinken. Bovendien merkte ik dat ik mensen kan enthousiasmeren en kan meekrijgen. Ik hou van een team bouwen en het creëren van teamgeest, in mijn werk maar ook bij mijn sport, hockey. Bij mijn werk vind ik het belangrijk om een dag goed te starten met mijn team: even doorspreken wat er speelt, hoe het met iedereen gaat en kijken waar de mogelijkheden liggen. Bijvoorbeeld bij de up-selling van een bepaalde wijn.”
Hoewel hij gepassioneerd is voor zijn vak, kan hij het na al die jaren wel in het juiste perspectief zien. Hij geeft een voorbeeld: "Sommige werkgevers vinden het lastig als medewerksters zwanger raken. Ik til daar minder zwaar aan: het hoort bij het leven. Ik ben in zo’n geval juist blij voor die medewerkster: ze krijgt een kind, hoe mooi kun je het krijgen? Mijn advies is: wees gelukkig voor de ander!” &
